ما آدم ها هیچ وقت ازخودمون نمی پرسیم چرا به حمام میریم یا چرا غذا می خوریم.می دونیم که روزی این آذوقه تموم میشه یا به زودی بوی تعفن میگیریم اگر سری به حمام نزنیم.

اما در مورد روح بر عکسه.روح و روانمون رو ول کردیم.انتظار داریم تاثیر یک نوشته،یک کتاب ، یک حرف خوب تا ابد بر رومون بمونه.روزی به خودمون این حق رو میدیم که دنبال ساختن روحمون نباشیم.مگه اهمیتش اینقدر کمتر از بدن و جسمه؟