روزی روزگاری پسرک فقیری زندگی می کرد که برای گذران زندگی و تامین مخارج

تحصیلش دستفروشی می کرد.از این خانه به آن خانه می رفت تا شاید بتواند پولی

بدست آورد.روزی متوجه شد که تنها یک سکه 10 سنتی برایش باقیمانده است و

این درحالی بود که شدیداً احساس گرسنگی می کرد.تصمیم گرفت از خانه ای

مقداری غذا تقاضا کند. بطور اتفاقی درب خانه ای را زد.دختر جوان و زیبائی در را باز

کرد.پسرک با دیدن چهره زیبای دختر دستپاچه شد و بجای غذا ، فقط یک لیوان آب

درخواست کرد.

دختر که متوجه گرسنگی شدید پسرک شده بود بجای آب برایش یک لیوان بزرگ

شیر آورد.پسر با تمانینه و آهستگی شیر را سر کشید و گفت : «چقدر باید به شما

بپردازم؟ » .دختر پاسخ داد: « چیزی نباید بپردازی.مادر به ما آموخته که نیکی ما به

ازائی ندارد.» پسرک گفت: « پس من از صمیم قلب از شما سپاسگذاری می کنم»

سالها بعد دختر جوان به شدت بیمار شد.پزشکان محلی از درمان بیماری او اظهار

عجز نمودند و او را برای ادامه معالجات به شهر فرستادند تا در بیمارستانی مجهز ،

متخصصین نسبت به درمان او اقدام کنند.

دکتر هوارد کلی ، جهت بررسی وضعیت بیمار و ارائه مشاوره فراخوانده

شد.هنگامیکه متوجه شد بیمارش از چه شهری به آنجا آمده برق عجیبی در

چشمانش درخشید.بلافاصله بلند شد و بسرعت بطرف اطاق بیمار حرکت کرد.لباس

پزشکی اش را بر تن کرد و برای دیدن مریضش وارد اطاق شد.در اولین نگاه اورا

شناخت.

سپس به اطاق مشاوره باز گشت تا هر چه زود تر برای نجات جان بیمارش اقدام

کند.از آن روز به بعد زن را مورد توجهات خاص خود قرار داد و سر انجام پس از یک

تلاش طولانی علیه بیماری ، پیروزی ازآن دکتر کلی گردید.

آخرین روز بستری شدن زن در بیمارستان بود.به درخواست دکتر هزینه درمان زن

جهت تائید نزد او برده شد.گوشه صورتحساب چیزی نوشت.آنرا درون پاکتی گذاشت و

برای زن ارسال نمود.

زن از باز کردن پاکت و دیدن مبلغ صورتحساب واهمه داشت.مطمئن بود که باید تمام

عمر را بدهکار باشد.سرانجام تصمیم گرفت و پاکت را باز کرد.چیزی توجه اش را جلب

کرد.چند کلمه ای روی قبض نوشته شده بود.آهسته انرا خواند:

«بهای این صورتحساب قبلاً با یک لیوان شیر پرداخت شده است»

سر گذر ، زیر بازارچه ، چند قدم جلوتر از سقّاخانه ، حُجره داشت . مال خودش نبود ،

مال باباش بود .. « بابا عمرش رو داده به شما » . همین چند وقت پیش بود ..

« یه روز صبح زود از رختخوابش بلند نشد ، داخل حیاط نرفت ، دست و صورتش رو

توی آب خنک و یخ زده حوض نشست » !

« بهش گفتم .. بابا ، آب حوض یخ زده ، سرده .. بی توجه به حرف من و در جوابم ،

یخ های حوض رو با یه تیکه سنگ شکست . سنگ رو کنار حوض گذاشت . آستین های

پیرهن چارخونه اش رو بالا زد و بدون اینکه سرما رو احساس کنه دستاشو تا آرنج زیر

آب برد . چند باری این کار رو تکرار کرد و بعد صورتش رو شست .. من نمی تونستم

اون کارها رو انجام بدم ، آخه نوک انگشتام سِر می شد ، تمام تنم از سرما مور مور

می شد ، انگاری یه عالمه مورچه دارن روی تنم راه می رن .. بابام با لبخند خاصی که

رو لبش بود با همون دستای خیس و سردش صورتم رو می شست و بعد بهم می گفت :

« تندی برو تو اتاق ، سرما می خوری ، مواظب یخ های کف حیاط باش ،

سُر نخوری بابا » .. اما قبل از تموم شدن جمله اش ، رو یخ ها سُر خوردم . بابام مثِ

قرقی دویید سمت من ، منو از زمین بلند کرد و گفت : « بابا ، چیزیت که نشد » ..

منم با شیطنت گفتم : « نه بابا ، من دیگه بزرگ شدم ، چیزیم نمی شه که » ..

ولی این حرفم دروغ بود . زانوهام بدجوری درد رفته بود .. اون وقتا همش از خودم

می پرسیدم پس چرا بابا ، روی یخ ها زمین نمی خوره ؟ اون روزی که مثِ قرقی اومد

بالا سَرم ، آره ، همون روزی که روی یخ ها سُر خورده بودم ، چرا اون سُر نخورد ؟ 

چرا اون هیچ وقت سُر نمی خوره ؟ پس چرا بابام هیچ وقت سردش نمی شه ؟ »     

.. وارد حُجره شدم . بوی انواع و اقسام گیاه های دارویی خشک شده ، بینی ام را

پرکرده بود . در لحظه اول من را نشناخت ،  فکر کرد مشتری هستم . مشغول

خُرد کردن چند تا گیاه خشک شده بود . قاب عکسی که بالای سرش روی دیوار بود

توجه من را به خودش جلب کرد . یک روبان سیاه روی قاب عکس بود ؛

عکسِ قاسم آقا بود !  

         داستان کوتاه

هر موقع رفتیم مدرسه پسرانه دیدیم یکی دم دفتر داره گریه می کنه پرسیدیم چی شده یا درس نخوندن یا معلمه کتکش زده

     تو کلاس پسرها هرچه قد بخوان درسو خوب گوش بدن دست

    خودشون نیست تو کله فسیلشون هیچی تو نمیره ولی دخترا چه بخونن چه نخونن همیشه ۲۰

    می گیرن قبلناکه تو مدرسه ها دانش آموزارو می زدن  از خیلی ها پرسیدیم هیچ کی نگفت

        دخترارو تو کلاس می زدن ولی همه می گن پسرارو با چوب خیلی محکم میزدنشون بعضی

      و قتها هم شلوارشونو در میاوردن با لباس زیر می فرستادن خونشون  بعضی وقتا هم معلمشون

      تو کاغذ می نوشت تنبل پشتشون می چسبوند معلم می گفت اگه تا فردا باز کنی من

        می فهممو دیگه تو کلاس رات نمیدم پسره هم مثل خنگا باورش می شد و تا فردا صبح

      نمی خوابید تا اون کاغذ خراب نشه که معلم فک کنه کاغذرو باز کرده و .........

                           حیف که اون زمونا گذشت

پوستر قرمز

ديوارهاي شيشه اي

  روزي دانشمندى آزمايش جالبى انجام داد . او يك آكواريوم ساخت و با قرار دادن يک ديوار شيشه‌اى در وسط آكواريوم آن ‌را به دو بخش تقسيم ‌کرد .
در يک بخش، ماهى بزرگى قرار داد و در بخش ديگر ماهى کوچکى که غذاى مورد علاقه ماهى بزرگتر بود.
ماهى کوچک، تنها غذاى ماهى بزرگ بود و دانشمند به او غذاى ديگرى نمى‌داد .
او براى شکار ماهى کوچک، بارها و بارها به سويش حمله برد ولى هر بار با ديوار نامرئي كه وجود داشت برخورد مى‌کرد، همان ديوار شيشه‌اى که او را از غذاى مورد علاقه‌اش جدا مى‌کرد …
پس از مدتى، ماهى بزرگ ازحمله و يورش به ماهى کوچک دست برداشت. او باور کرده بود که رفتن به آن سوى آکواريوم و شکار ماهى کوچک، امرى محال و غير ممکن است!
در پايان، دانشمند شيشه ي وسط آکواريوم را برداشت و راه ماهي بزرگ را باز گذاشت. ولى ديگر هيچگاه ماهى بزرگ به ماهى کوچک حمله نکرد و به آن‌سوى آکواريوم نيز نرفت !!!
میدانید چـــــرا ؟ 
ديوار شيشه‌اى ديگر وجود نداشت، اما ماهى بزرگ در ذهنش ديوارى ساخته بود که از ديوار واقعى سخت‌تر و بلند‌تر مى‌نمود و آن ديوار، ديوار بلند باور خود بود ! باوري از جنس محدودیت ! باوري به وجود دیواري بلند و غير قابل عبور ! باوري از ناتوانی خويش

روزی کشاورزی الاغش در چاه بدون آبی می افتد و کشاورز هم که توان بیرون آوردن آن را نداشته، برای اینکه الاغ زجر نکشد تصمیم می گیرد که آن را زنده به گور کند و برای همین منظور داخل گودال خاک می ریزد تا آن چاه را از خاک پر کند، ولی با هر بار ریختن خاک داخل چاه الاغ در چاه بلند می شود و خود را تکان می دهد و روی خاکها می ایستد تا سر انجام از چاه رها می شود...

دوستان عزیز زندگی برای ما همانند همان چاه است و خاکی هم که به داخل آن ریخته می شود مشکلات زندگی هستند، حال این ما هستیم که باید تصمیم بگیریم در برابر مشکلات زندگی تسلیم شویم و زنده به گور شویم یا از مشکلات برای خودمان سکوی پرتابی بسازیم